30 Sty

Slajd:ologia. Najlepsze prezentacje od Nancy Duarte

Pisałem już o Nancy Duarte nazywając ją Królową Prezentacji. Zasłużenie, bo od ponad dwóch dekad jest szefową firmy Duarte Design działającej w Krzemowej Dolinie z dużym sukcesem, dorobkiem idącym w tysiące prezentacji i listą klientów, którzy figurują na liście Fortune 500.

Swoją wiedzą i doświadczeniem podzieliła się w książkach – i to dobra wiadomość dla polskiego czytelnika, których tłumaczenia ukazały się nakładem wydawnictwa Helion. Slajd:ologia. Nauka i sztuka tworzenia genialnych prezentacji jesienią 2011roku, a Współbrzmienie. Znajdź wspólny jezyk z odbiorcami Twojej prezentacji właśnie trafia na półki.

„Slajd:ologia” powstała przed „Współbrzmieniem”. Autorka przyznaje, że powinno być odwrotnie, aby nie szminkować slajdów, które niosą pustą treść. Ale teraz problem ten już nie istnieje.

W kategorii „lektura dla twórców prezentacji” to obowiązkowe pozycje. Ostrzegam, że dla osób początkujących, przyzwyczajonych do tradycyjnych slajdów nie są to łatwe książki, ale warto zawiesić wysoko poprzeczkę, tym bardziej, że są świetnie napisane i pięknie zilustrowane. A właściwie przypominają dobrze przygotowaną prezentację, gdzie każda kartka do jeden dobrze zaprojektowany slajd!

Slajd:ologia jest bardziej techniczna w tym sensie, że poświęcona w znacznym stopniu projektowaniu slajdów, myśleniu o ich graficznej i wizualnej stronie. Z kolei Współbrzmienie skupia się na samym budowaniu porywających wystąpień (nie tylko prezentacji), tworzeniu opowieści, które mają siłę oddziaływania na odbiorców i dokonywania w nich przemiany. I tej książce poświęcę kiedyś osobny wpis.

Jakie zadanie stawia przed sobą w Slajd:ologii Duarte? Ma nadzieję, że zapoczątkuje przemianę, zrewolucjonizuje język prezentacji wizualnych, a zmiany zachodzą wtedy, gdy nowa ideologia – w tym wypadku – slajdologia – stanie się powszechna i zmotywuje ludzi zmienili swoje myślenie o tym czym jest dobra prezentacja.

Nie zamierzam opisywać tu podejścia Duarte do tworzenia prezentacji, wystarczy obejrzeć jej slajdy na firmowej witrynie , aby zrozumieć czym się kieruje. No dobrze, spróbuje znaleźć 3 cechy jej slajdów: prostota, komunikatywność, piękno.

Przykłady slajdów studia Duarte Design. Więcej na Duarte.com

Chcę za to przytoczyć kilka uwag o znaczeniu prezentacji, które znajdują się w Slajd:ologii, ważnych o tyle, że pokazują dlaczego (dobre) slajdy mają znaczenie. To jest rzeczywiście paradoks, że firmy dbają starannie o swój wizerunek, ale gdy rzecz dotyczy prezentacji tu zaczynają się kłopoty i ich podejście jest konserwatywne.

Umieszczenie projektowania slajdów na samym dole marketingowej hierarchii ważności wynika tak naprawdę z podejścia organizacji do własnych marek. (…) To dość zasmucające, że prezentacje są na ostatnim miejscu – zarówno pod względem poświęcanej im uwagi, jak i miejsca w cyklu sprzedaży. Prezentacja często jest ostatnim spojrzeniem klient na firmę przed podjęciem decyzji konsumenckiej.(…)

O ironio, to właśnie Twoje umiejętności komunikacyjne decydują o tym, jak postrzegają Cię Twoi pracodawcy, współpracownicy (…) a nawet popularności jaką się cieszysz. Umiejętność sprawnego porozumiewania się należy obecnie do standardowych wymagań wobec pracowników. (…)

Niestety większości nie udaje się nigdy dokonać przeskoku z komunikacji werbalnej, której wszyscy uczymy się w szkole, na efektywną komunikację wizualną, która ani nie jest łatwa, ani intuicyjna. Slajdy należą zatem do kategorii rzeczy, których ogół ludzi nie potrafi ani sprawnie wytwarzać, ani przedstawiać. Dobrze opracowana i przeprowadzona prezentacja może jednak stać się nadzwyczajnie potężnym narzędziem komunikacji.

I jako przykłady wspomina chociażby slajdy, które występują w filmie (przygotowane przez Duarte Design) Ala Gore’a Niewygodna prawda czy prezentacje produktów w wykonaniu Steve’a Jobsa, które zamieniały się w prawdziwy spektakl.

W tym miejscu warto podkreślić nie dla wszystkich oczywistą myśl: najwyższej klasy prezentacje wymagają czasu i czasami potrzeba go naprawdę dużo. Duarte szacuje, że czas potrzebny na przygotowanie prezentacji składającej się z 30 slajdów wynosi między 36 a 90 godzin. Z własnego doświadczenia mogę napisać, że nie ma w tym przesady. Praca nad prezentacją jest szalenie czasochłonna i trzeba mu poświęcić wiele długich dni i nocy.

Na koniec streszczenie manifestu Nancy Duarte zawierającego 5 twierdzeń o udanych prezentacjach.

1. SŁUCHACZ JEST PANEM: przygotuj interesujący przekaz co możesz dla niego zrobić
2. SZERZ IDEE I PORUSZAJ LUDZI: angażując wszystkie zmysły odbiorców
3. NIECH UJRZĄ, CO CHCESZ IM PRZEKAZAĆ: myśl jak designer, oddziałuj wizualnie
4. PROJEKTUJ, NIE OZDABIAJ: twórz czytelne przekazy
5. DBAJ O PRAWIDŁOWE RELACJE: ludzie uwielbiają informacje w zwięzłej formie

Kto jest świadomy, że nadeszła rewolucja w prezentacjach, ale nie umie jeszcze poradzić sobie ze zmianą własnego stylu prezentacji, temu Slajd:ologia otworzy oczy na sztukę prezentacji w najlepszym wydaniu, a jako że, przemawia do nas praktyk to porady ilustrowane są slajdami z własnego portfolio. Taka jest właśnie struktura książki, gdzie omawianym zagadnieniom towarzyszy zawsze studium przypadku.

Podobnie jest zresztą z książkami Garra Reynoldsa, Amerykanina w Japonii, który rozwija swoją autorską koncepcję prezentacji zen i po jego książki (Helion wydał 3 tytuły) również warto sięgnąć. Kto chce ćwiczyć się w sztuce prezentacji może nawet lepiej niech wcześniej sięgnie po Reynoldsa niż po książki Królowej Prezentacji.

15 Lip

AntiPowerPoint Party, czyli partia miłośników flipchartów

Matthias Pöhm, trener wystąpień publicznych wymyślił oryginalny sposób na promocję swojej szkoleniowej działalności. Założył partię o wyrazistej nazwie Anti PowerPoint Party (APPP). Brzmi jak żart, ale wygląda na to, że pochodząca ze Szwajcarii APPP to partia z misją.

Choć nazwa programu PowerPoint jednoznacznie sugeruje o co chodzi Pöhmowi, to APPP na każdym kroku zastrzega, że ostrze krytyki skierowane nie jest wyłącznie przeciwko programowi Microsoftu, ale przeciwko wszystkim narzędziom do tworzenia prezentacji,a zatem także przeciwko programom Keynote czy Prezi.

Pöhm, niegdyś programista, a od 14 lat trener i zawodowy mówca z lekceważeniem wypowiada się o tradycyjnych slajdach, bo jak twierdzi nie dość, że nie spełniają swojej roli w przekazywaniu informacji, to narażają na wymierne straty firmy, a przez to gospodarki krajów.

APPP chce być wyrazicielem trosk 250 milionów braci i sióstr na całym świecie, którzy (ich zdaniem) są skazani na tworzenie nudnych prezentacji bądź tych prezentacji oglądanie. I ta nuda właśnie generuje straty, gdy pracownicy podczas rozlicznych spotkań i zebrań zamiast czerpać motywację z prezentacji bezproduktywnie siedzą i ziewają. W oparciu o swoje arbitralne założenia (dotyczące liczby osób biorących udział w prezentacjach i przy założeniu, że dla 85proc. z nich to strata czasu) APPP wylicza straty dla gospodarki Szwajcarii w wysokości 2.1 miliarda CHF, dla Niemiec to już 15,8 mld euro, a cała Europa traci rocznie 110 mld euro.

Stąd międzynarodowy ruch, którego członkiem może stać się każdy kto tylko zechce przyłączyć się do krucjaty przeciwko softowi do prezentacji. Przy okazji APPP ma ambicje, aby stać się czwartą partią w Szwajcarii (musi zebrać ponad 33 000 członków) i tym samym zamierza ze swoje misji uczynić problem polityczny. W październikowych wyborach w Szwajcarii chcą uzyskać jedno miejsce w parlamencie. APPP chce zebrać również 100 tysięcy podpisów, aby przeprowadzić w Szwajcarii referendum w sprawie zakazu używania w kraju programów do tworzenia prezentacji.

Program partii jej lider Matthias Pöhm wykłada w swojej książce „Błąd PowerPointa (The PowerPoint fallacy), którą członkowie partii mogą kupić z 37 procentową bonifikatą!

Tyle tytułem wstępu o tej – przyznacie sami – niecodziennej partii,  w której trzeba zapłacić (tak pamiętam o rabacie) za możliwość poznania jej programu 😉

No dobrze, ale co w zamian? Jak zatem wyzwolić się spod tyranii PowerPointa, Keynota czy Prezi?

Antidotum proponowane przez APPP brzmi tyle banalnie, co zaskakująco: to flipchart, czyli tablica z papierowymi kartkami i ( śmierdzącymi) markerami.

APPP chce zmieniać świat przykładajc rękę do redukcji liczby nudnych prezentacji,dodając zarazem, że nie chodzi o to, aby porzucić PP, ale jego ograniczenia. Pöhm nie twierdzi, że wszystkie prezentacje w PP są złe, ale uważa, że w 95 na 100 przypadków ta sama prezentacja przedstawiona na flipcharcie będzie lepsza.

„I have an operating principle that always helps me: I don’t want to be right, I only want the best result. Over 14 years of public speaking training I have noticed that the use of Flip-chart beats PowerPoint in 95 of 100 cases. This is not wishful thinking on my part but proven experience.”

Jego zdaniem sam sposób tworzenia slajdów na kartkach bardziej angażuje odbiorców i skupia ich uwagę na tym co mówi prelegent, bo nie czyta chociażby tego co wcześniej napisał. To prawda, że łatwiej zaangażować odbiorcę, gdy jest wciągnięty w tworzenie slajdów na żywo, ale dobrze przygotowana prezentacja (z Powerpointa czy Keynote’a) z angażującymi slajdami i przygotowanym prelegentem, który patrzy głęboko w oczy uczestnikom (a nie na ekran, aby odczytać co wcześniejh napisał) jest równie angażująca.

Diagnoza stawiana przez lidera Partii Anty-PowerPointowej jest  słuszna, ale metody leczenia pacjenta dyskusyjne. To fakt, że problemem są słabe, długie prezentacje, ze slajdami wypełnionymi tekstem, bezsensownie odczytywanym przez prelegentów.

Prawdą jest też, że PowerPoint jest nadużywany; że firmy chcą, aby pracownicy w ten sposób przekazywali niemal każdą informację (takie przeładowane tekstem prezentacje Garr Reynolds określa mianem slideument – połączenie slide+document) podczas gdy mogłoby się obejść bez zbędnych ceregieli bądź wystarczyłaby jedna kartka z zebranymi pomysłami, jeśli ma po nich pozostać jakiś fizyczny ślad (nie slajd) aktywności umysłowej pracownika.

Mam poczucie, że Matthias Pöhm albo nie widział dobrych prezentacji albo nie chce się do tego przyznać, że większości świetnych prezentacji zrobionych w PP lub Keynote nie da się jednak zastąpić rysunkami na flipcharcie. Możemy się przekonywać, ale to nie ma sensu, skoro program do prezentacji i tablica z kartkami to dwa różne media, które trudno do siebie porównywać, bo służą innym celom i każde z nich ma inne wady i zalety.  Nie wspominam już o możliwościach dystrybucji i dalszym cyfrowym życiu takich prezentacji.

Zatem, zanim szwajcarska partia antypowerpointowa zepchnie prezentacyjne narzędzia do podziemia dajmy szansę tym, którzy przełamują stereotyp nudnych prezentacji i dobrze się bawią tworząc własne, ciekawe historie motywując publiczność i nie dając jej szans na zaśniecie (o stratach finansowych nie wspominając).

Staję w obronie PowerPointa, Keynota czy Prezi. To nie programy są nudne, to autorzy nie potrafią z nimi twórczo pracować i zamiast walczyć z narzędziami zachęcam do nauki niełatwej sztuki tworzenia inspirujących prezentacji.

Matthias Pöhm nie odbierze mi na razie chleba. Roboty związanej ze zmianą nastawienia autorów prezentacji czy firm (trzymających się często szablonów) do tego czym powinna być przyzwoita i inspirująca prezentacja jest bardzo dużo. I nie musimy od razu porzucać istniejących narzędzi, tylko inteligentnie, twórczo i z humorem z nich korzystać.

Pozdrowienia dla miłośników flipchartów.

09 Sty

Jak zostać bogiem prezentacji?

Już za chwileczkę, już za momencik, konkretnie 15 lutego 2011 ukazuje się wbudzająca moją ciekawość książka How to be a presentation God. Build, Design and Deliver Presentation that Dominate. Autor książki Scott Schwertly od 2006r. kieruje firmą Ethos3, która projektuje i tworzy prezentacje dla największych rynkowych graczy.

Z opisu książki, charakteru prezentacji Ethos3 i stylu komunikacji samego autora idę o zakład, że będzie to żywa, napisana z humorem książka dająca bardzo praktyczne uwagi jak wejść na (powiedzmy to sobie szczerze niełatwą) drogę prezentacyjnej doskonałości, z której już tylko krok do tytułowej do boskości.

Jak przypomina Scott Schwertly w prezentacjach idzie o to, aby zmieniać świat. Książkę kieruje właśnie do tych, którzy występują z prezentacjami  (niezależnie od doświadzenia lub dopiero się uczą) w tym celu właśnie, aby ich idee inspirowały i wywierały wpływ.

Poniższa (auto) prezentacja daje przedsmak tego co znajdziemy w książce.

Prz okazji daję zestawienie najważniejszych książek, które już teraz stanowią święte księgi dla przyszłych bogiń i bogów prezentacji 🙂

Nancy Duarte, Slide:ology. The Art and Science of Creating Great Presentaions
Nancy Duarte, Resonate. Present visual stories that transform audiences [dla mnie to prawdziwa biblia prezentacji]
Garr Reynolds, Presentation Zen. Simple Ideas on Presentation Design and Delivery  (jest także po polsku jako Zen prezentacji. Proste pomysły i ważne zasady)
Carmine Gallo, The Presentation Secrets of Steve Jobs. How to Be Insanely Great in Front of Any Audience
Garr Reynolds, The Naked Presenter: Delivering Powerful Presentations With or Without Slides